AZC protesten

Er zijn weinig Nederlanders die ‘lijden’ aan vreemdelingenhaat, maar het gros van de Nederlanders heeft weinig tot geen vertrouwen in de politiek in het algemeen en in het bijzonder in haar asielbeleid.

En daar wringt het, want de politiek stuurt overheidsinstanties aan die de asielindustrie moeten managen. Het COA (Centraal Orgaan opvang Asielzoekers) is daarvan de bekendste.

Geschonden vertrouwen

Als burgers zouden vertrouwen in de selectiecriteria waaraan een asielaanvraag moet voldoen om toegekend te worden, als burgers zouden vertrouwen dat jihadisten en criminelen geen asiel krijgen, als burgers zouden vertrouwen dat een afgewezen asielzoeker die een rechterlijke procedure start een objectieve rechter tegenover zich krijgt, als burgers erop zouden kunnen rekenen dat uitgeprocedeerde asielzoekers daadwerkelijk werden uitgezet en als burgers zouden vertrouwen dat hun overheid de belangen van de eigen bevolking laat prevaleren boven de belangen van asielzoekers, dan … als dat vertrouwen er allemaal zou zijn, zou de spreidingswet niet gevoelig liggen. Dan zouden burgers de zekerheid hebben dat de rotte appels niet in de samenleving terecht komen. Protesten rondom de vestigingen van AZC’s zouden veel rustiger verlopen en misschien zelfs achterwege blijven.

De realiteit beantwoordt echter niet dat vertrouwen dat de burger nodig heeft. Integendeel, de selectiecriteria zijn ondoorzichtig, ‘rotte’ appels krijgen toch asiel en rechters zijn met regelmaat links activistisch. Maar het belangrijkste is toch wel dat slechts een minderheid van de uitgeprocedeerde asielzoekers werkelijk wordt uitgezet. Volgens een schatting verlaat slechts 7% ons land! Dat betekent dat verreweg de meerderheid van de afgewezen asielzoekers als illegaal hier blijft hangen. Dit is een groep wiens asielaanvraag niet voor niets is afgewezen. Dit is de groep die overwegend in de criminaliteit verdwijnt. Dat zijn er velen!

Thermometer

Een overheid die zijn eigen asielwetten niet kan handhaven, is geen knip voor de neus waard.

En dat vertrouwen beleeft een dieptepunt. En nee, dat ligt niet aan de burger -foei, burger, jij moet meer vertrouwen!- maar is gestoeld op de realiteit van tientallen jaren falend asielbeleid.